Ὁ ἀπηνὴς φίλος

Aegrōtāns iaceō nec quī sōlētur inermem, 

       Languentem nec quī sublevet, ullus adest. 

Hei mihi! Nī dederis clārā dē fronte salūtem, 

       Ūna feret nōbīs ultima fāta dies. 

Nōn minus Ethnaeō flagrant fōmenta furōre  

Quam tacitum pectus conterit intus amor.

Cūr teneās flentem verbīs, saevissime, fictīs? 

       Cūrque fides verbīs nōn manet ulla tuīs? 

Nōn artēs, nōn ulla mihī medicāmina prōsunt. 

       Est mihi quae prōdest omnibus herba nocēns.

Dīnumerō resupīna vidēns laqueāria tectī,

Īnspicio utque sient ordine quaeque suō.

Et modo quam longās suspendat arānea tēlās,

Mīror ut impendēns sub trabe texat opus.

Ast eadem est fēbris vīrēsque adquīrit in hōras, 

       Mē miseram! Hīc nullā fallier arte potest.

                                           [Ex carmine Flamineo variatio muliebris]

________________

1-2 Ov. Trist. 3, 3, 10-14: nullus, Apollinea qui levet arte malum, / non qui soletur, non qui labentia tarde / tempora narrando fallat, amicus adest. / lassus in extremis iaceo populisque locisque, / et subit adfecto nunc mihi, quicquid abest.     

Περὶ τῆς ἁφῆς

Perfidus īnsolitā mentem dulcēdine tangit,
     charta salūtātrix sī modo vēra refert.
Nullus in orbe fuit tōtō quem tangere vellem,
      tactō et epistoliō melliferō cupidē.

Ὁ ἀκόλουθος

      Saepe animo fingo maesta diem hodiernum fore primum sine te, sed postea mihi laetae advenit dies crastinus a te comitatus. Afuisti tamen hodie atque etiam heri. Forsitan tandem aliquando dies adest ille solitarius ac necessarius, unde mihi ipsi discendum est vitalibus auris vesci incomitatae et sine te.

Ὁ διάπυρος ὕπνος

Cērinthus princeps mihi dulcēs concipit ignēs
      noctēs atque diēs: dēs tua lābra meīs.
Mē miseram! quārē, cum flāgrantissima iungis
     oscula, dē somnō cōgor abīre meō?
Vae! Flāgrantia mentis me tōtam capit ista!
      Dūrus amor flammam spargit in aequum animum! 

Τὰ ψεύδη

Ars sī inspīrat dulce venēnum Pūnica lentē,
      Omnia miscentur: fābula falsa bonā.
Et sī adsunt mendācia vāna latēntia fraude,
      Pectora franguntur, ficta quod aura fluit.

Τὸ θερμὸν καὶ ἅγιον πνεύμα

Mūtuus adsit amor, veniat, Cērinthe, quod angor.
     Respice, quam caldās increpat aura precēs.
Integrior semper veniat mihi candidiorque,
     Vt foveat mentis frigida regna merae.
Quae tam dulce gelū mihi fervens aura resolvet?
      Nōn erit āeris, heus! pūra erit atque tua.

Τὸ δολερὸν εἴδωλον

Ō Veneris vīs maxima, quae incautae mihi rēpis
      inter somnia sīc exagitāns animum,
Vt pressum videar Cērinthum prōpudiōsē
      admodum habēre et edax bāsia multa dare.
Ecce autem illūsōria nescio quae simulācra
        iam mentem capiunt et vigilans cupiō.
Sed vacuīs dēlīrāmentīs falsa subinde
        sum mendācī hominī crēdita nōn meritō.        

Πυκνὸν φίλημα

Spissum basium
secreta mysteria
tibi mussabit.
Tacitus tactus oris,
caelestis libatio.

Ἡ νυκτερινὴ ἀσπίς

Nox est saepe dolōre quasi aspis corpore serpēns,
       Anxia quae mordet pectora nūda mihi.
Dūcit amor corde ex īmō suspīria crēbra,
       Vīrus quod mentis somnum adimit cupidum.

O Cupido!

Improbus nunc mē occidis, ō Cupīdo!
Saepius vērō taceō susūrrans
vōculīs fatentibus ignem amārum,
dulce venēnum.

Οἰνόμελι

Sī darent Deī tua lābra blandō
stringere amplexū, fierem beāta.
Nē bibam immō mī miserae tua obstant
mellea vīna.

Sunt enim Deī  minimē suāvēs,
quī puellam Sulpiciam vetantēs
mella Cerinthī bibere abnuant et
dulcia mulsa.

Τὰ ἐρυθρὰ φύλλα

Vōs quae limpidam aquam colitis, virginēs,
    Dīlectō, ut properet, dīcite nunc citō,
    Frondēs arboribus nam redeunt rubrae,
    Fātō saucia langueō.

folia rubra
pallescunt ob uirides
messes oryzae

Οὐαί μοι

Nōn amo tē! Nunc, vae, multa est mihi cūra pudōris.
     Caeca furōre tamen iam annuo: nunc amo tē.

Concubia

Concubiā nocte omnia lūmine somnia complēs:
       prīmā lūce tamen tempora nūbila adsunt.

Τὸ ναυάγιον

Ille diēs miserī fātum mihi nectit amōris:
      Naufragium mentis lūx fuit illa meae.
Laesa silentiō eram noctis caecae furibundō:
       Contigit ingeniō digna ruīna meō.
Hūc feror atque illuc, nec vīvere sīc mihi ventō
      Nec placet insānae pandere vēla salō.
Sīn crās tempestas submerserit saeva carīnam,
       Naufragiī tabulās colligat ille meī.

Γλυκὺς ἵμερος

Improbus ille puer mihi sīc praecordia cīvit,

     ut repuellascens dulcia nunc cupiam.

Nōlī spernere pignora dulcia, perfide, nunc iam,
     dōnec abest animī cānitiēs pavida.

                                       

Σιγαί

Ecce tacēs. Quod tū procul ā mē nunc abes, angor:
     Nōlīm trīstārī, mē miseram, ob tacita!
Verba diēs noctēsque silēs mihi sīc cruciātor,
    Vt cūra obsideat mē anxia sollicitam.
Nam tibi sānctē adiūrō tē nīl cārius usquam:
     Abs tē maesta silet mūtaque Sulpicia.

Plus oculis amare et medullis

Quod genus amoris vel dilectionis sit "plus oculis amare et medullis", me interrogo, carmine hoc lecto quod pactum est a poeta Claudio Fr. Fraguerio ex Academia Gallica et dicatum ad Nicolaum Remundum:

Ni te plus oculis amem et medullis,
Vita non mihi vita sit, sed orci
Fumus ac tenebrae et situs: sed illud
Non est, at bona lux, lepor venusque,
Nam te plus oculis amo et medullis.

____________________________________________________________________________________

Cat. carm. 14a: Ni te plus oculis meis amarem   //   Cat. carm. 3, 4: quem plus illa oculis suis amabat    //   Plaut. Most. 86: videas eam medullitus me amare  //   Tib. 3, 1, 25: teque suis iurat caram magis esse medullis  //  Ov. Trist. 1, 5, 9: haec mihi semper erunt imis infixa medullis   //    Cic. Epist. ad At. 15, 4, 3: quae 'mihi sunt inclusa medullis'

Dea scit una

Ήράσθην, ὲφίλουν, ἔτυχον, κατέπραξ', ἀγαπῶμαι.

τίς δὲ καὶ ἧς καὶ πῶς; ἡ θεὸς οἶδε μόνη.

Amavi, basiavi, sortita vici: amata sum.
Quae et a quo et ut? Dea scit una.

[Versio soluta et libera]

Bifariam

Animus dolet, sed ex ore gaudia perpluunt verna.